Τήνος…  Με τα δικά μου μάτια

Σε ένα τοπίο, όπου γη  ουρανός  και θάλασσα συνθέτουν μία μοναδικής αφαιρετικής δύναμης εικαστική εικόνα…. Ο Τήνιος κυκλαδίτης  έχει να επιδείξει, διαχρονικά, μικρά σε όγκο, αλλά σπάνιας αισθητικής δημιουργήματα.! Άλλωστε στο σύνολό του το σύμπλεγμα των Κυκλάδων δεν είναι παρά μια σύνθεση μικροκόσμων, όπου πάντα οι άνθρωποι με τα έργα τους έδειχναν να κατανοούν σε βάθος πώς και πότε το  (Ολίγιστων αποβαίνει Μεγαλειώδες…!!!) Στο Τηνιακό τόπο, όπου η καθαρότητα της εικόνας προσδίδει σε βουνοκορφές και θάλασσα την μαγεία του απόκοσμου, η κοινωνία της Τήνου με το Ιερό και την άμεση αλλά και μυστηριακή επαφή του με τον Θεό, δημιουργεί έργα λιτά, απέριττα, Σημαίνοντα.. Τα Ξωκλήσια της Τήνου ακριβώς αυτό συνοψίζουν….


Τα αναρίθμητα αυτά λατρευτικά κτίσματα της νησιώτικης υπαίθρου τα συναντάμε.. Πάνω σε ακρωτήρια, σε θέση φαροδείχτη.! Στης κορυφές των βουνών, σε θέσεις εποπτείας.! Φωλιασμένα σε σπήλαια, φορείς της Αποκάλυψης.! Καταμεσής μικρών οροπεδίων η μιας βαθιάς κοιλάδας.! Στο απώτατο άκρο μιας ξεχασμένης αμμουδιάς.!!! Πάντα να οριοθετούν παλιά περάσματα, σε θέση οδοδείχτη.! Και πάντα Κρυμμένα η αιφνίδια αποκαλυπτόμενα, μέσα από το βαθύ ανάγλυφο.! Αιώνιοι φρουροί του Αρχιπελάγους. Όπου και να τα αντικρίσεις είναι ενταγμένα αρμονικά στο περιβάλλον.. Είναι μπορώ να πω το Εκστατικό στοιχείο της ψυχής του κάθε συμπολίτη μας ..

Ο Τήνιος κατάφερε να αποκόψει για λίγο τον ξωμάχο της πέτρας από την πολύμοχθη καθημερινότητα, οδηγούμενος με θαυμαστή ακρίβεια και σε Άμεση Επικοινωνία με το Θεό…. Πώς αλλιώς μπορεί να σου γίνεται ένα άγριο, αφιλόξενο τοπίο οικείο και προσιτό, όσο το σπίτι σου το ίδιο…. Πώς αλλιώς ένα ξωκλήσι χτισμένο σε τέτοιο μέρος, ολότελα απόμακρο και δυσπρόσιτο, και πάντως μακριά από τον τόπο των ανθρώπινων, ασχολιών, μπορεί να έχει  τη διαρκή μέριμνα και την συχνότητα περιποίησης ενός μόνιμα κατοικούμενου χώρου… Αυτά λoιπον φίλη μου είναι τα Ξωκλήσια του νησιού μας … Είναι τροφοδότες Ζωής, Πίστης και δημιουργίας…

Δημήτριος Ε.  Ψαραδέλης 

Ονειροφίλητοι  βραδινοί λογισμοί άγγιξαν το δώμα του ουρανού και η ασταμάτητη άνεμοι ύφαιναν τον αναστεναγμό μου.. Με ψηλαφητά νυχτιάτικα βήματα διάβηκα το αθώρητο κατώφλι και πάνω στο εικόνισμα σου ξεχασμένο βρήκα το άχραντο φιλί των γονιών μου…..

Share To:

0 comments so far,add yours

_____________________________________________________________________________________
Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται
_____________________________________________________________________________________