Ο αγαπητός μας φίλος και σεβαστός δάσκαλος Αριστοτέλης Π. Δεληγιάννης - έτοιμος από καιρό να ζήσει στην αιωνιότητα «ότι ζωήν αιώνιον έδωκεν ημίν ο Θεός» - έφυγε για τους ουρανούς. Κι όταν στη μικρή μας κοινωνία κτυπά η καμπάνα πένθιμα και στέλνει το σήμα της αναχώρησης του συμπολίτη μας, κινητοποιείται ο κόσμος της καρδιάς μας κι αναλογιζόμαστε την επίγεια ζωή του σαν έκφραση θερμού αποχαιρετισμού.

Καλλιεργημένος λοιπόν άνθρωπος ο Αριστοτέλης, βαθιά συναισθηματικός κι ανοιχτόκαρδος, γλυκύτατος φυσιογνωμικά, με την ευγένεια του χαρακτήρα του και τη λεπτότητα των τρόπων του σ' έκανε φίλο μεταδίδοντας με το χαιρετισμό του χαρά και αισιοδοξία. Ήταν χαρίσματα αυτά για ένα παλικάρι που μόλις 20 ετών ανέβαινε στη διδασκαλική έδρα, για να ασκήσει το λειτούργημα του δασκάλου. Στην ακτινοβολία της προσωπικότητάς του σκιρτούσαν πρόσχαρα τα παιδάκια και «τα λαμπερά τους ματάκια ακουμπούσαν στην καρδιά μου» έγραφε ο ίδιος. «Ο σκοπός ήταν διττός: Να εμπλουτίζω τις γνώσεις τους και να σμιλεύω τις εύπλαστες κι αγνές ψυχές τους (...) για να γίνουν ευυπόληπτοι πολίτες με πίστη στο Θεό και με εθνική συνείδηση». Είτε ως απλός δάσκαλος είτε ως Διευθυντής θησαύριζε μέσα τους με στοργή και αγάπη αξίες σταθερές και αμετακίνητες σε αρμονική συνεργασία με τους συναδέλφους του και ένθερμη επικοινωνία με τους γονείς.

Η προσφορά του στην κοινωνία της Τήνου δεν περνούσε μόνο μέσα από τα μαθητικά θρανία των σχολείων μας, αλλά και ως Διευθυντής του Επιμορφωτικού Κέντρου Χώρας Τήνου είχε στην ευθύνη του την επιμόρφωση των συμπολιτών του με εποικοδομητικές ομιλίες, ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις και με διοργάνωση εκδρομών στην Ελλάδα και στις χώρες της Ευρώπης. Έδωσε στους συμπατριώτες του -επί 36 έτη - τη χαρά εξόδου απ' το νησί τους να γνωρίσουν τόπους και ανθρώπους, προσκυνήματα και ιστορικά μνημεία, παρέχοντας ευκαιρίες μόρφωσης, ψυχαγωγίας και κυρίως εγκάρδιας ανθρώπινης επαφής και επικοινωνίας.

Ασκούσε πάντα πλουσιοπάροχα το λειτούργημά του σε «μαθητές» κάθε ηλικίας και δίδασκε με το λόγο και το παράδειγμάτου. Βίωνε την ομορφιά της φύσης και δόξαζε το Θεό, όσο Τον έβλεπε μέσα στο μεγαλείο της Δημιουργίας Του. Στα γραπτά του κείμενα ζωγράφισε με τους παλμούς της καρδιάς του τη μαγεία της Τήνου, τις αγνές πτυχές της φυσικής ζωής, το μόχθο του αγρότη, στιγμές ευφορίας και αγάπης συνανθρώπων μας, πινελιές ανθρωπιάς και Ουσιαστικής αγάπης γυναικών στην Κατοχή... Εκφράζει όμως και την αγωνία του και θλίβεται για την εγκατάλειψη της μάνας γης, που μας έτρεφε με αυτάρκεια κάποτε, καλώντας τις συνειδήσεις σε επιστράτευση στους δύσκολους καιρούς μας . Αλλά και πρακτικά συνέβαλε, ώστε με την επίμονη παρακίνησή του ξαναζωντάνεψε το έθιμο της «αργινάρας» την Κυριακή των Βαΐων και αντιλαλούν στις γειτονιές και στις ψυχές μας οι χαρούμενες παιδικές φωνές.

Τον Αριστοτέλη τον αξίωσε ο Θεός να προσφέρει τις υπηρεσίες του και ως μέλος της Επιτροπής του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας-επί δωδεκαετία- και ως αντιπρόεδρος- για ένα διάστημα-με αφοσίωση στη Μεγαλόχαρη και προσήλωση στα ιερά και όσια του τόπου μας. Ήταν ωραίος άνθρωπος, δραστήριος και γενναίος σε όλη του τη ζωή. Με καρτερία, πίστη και υποταγή στο θέλημα του Θεού αντιμετώπισε την ασθένειά του αγωνιζόμενος πάντα «τον αγώνα τον καλόν». Καταγόμενος από ευσεβείς και φιλάνθρωπους νονείς δημιούργησε εκλεκτή οικογένεια, λαμπρούς συνεχιστές του έργου και της ιστορίας του. Ας είναι παρηγορία στους προσφιλείς συγγενείς και φίλους το της Γραφής: «Μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυριω αποθνήσκοντες (...) ίνα αναπαύσωνται εκ των κόπων αυτών' τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ' αυτών».(Αποκ.ιδ'13)

Αριστοτέλη, μένεις στη μνήμη μας και στην καρδιά μας. Καλό Παράδεισο! Αναπαύσου εν ειρήνη μέσα στο φως το ανέσπερο!

ΑΝΝΑ Κ. ΚΟΡΝΑΡΟΥ- ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.