της Μάγια Τσόκλη
Η Τήνος από την αρχή
Επιμένω ότι την Τήνο, τη διέσωσε η Παναγία! Για δεκαετίες, στη συνείδηση γενεών νεοελλήνων, το νησί συνδέθηκε με τη θρησκευτικότητα του. Ας κάνουμε τον σταυρό μας, γι’αυτό! Ο ογκώδης προσκυνηματικός τουρισμός της Μεγαλόχαρης,  περιορίστηκε στη Χώρα και, λειτουργώντας αποτρεπτικά για κάποιους, διέσωσε το υπόλοιπο νησί από την κακώς εννοούμενη ανάπτυξη. Έτσι σήμερα, το νησί «παραδίδεται» σε μία νέα γενιά ανήσυχων επισκεπτών, συνδυάζοντας τη γοητεία και τα έργα του παλιού κόσμου με την εντυπωσιακή προσφορά σύγχρονων συγκινήσεων.
Η Ενδοχώρα

Για μένα, η Τήνος είναι η ενδοχώρα της. Το Ξώμπουργο δεσπόζει, το βλέπεις από τη θάλασσα, καθώς πλησιάζεις το νησί. Είναι ένας γυμνός, απόκρημνος γρανιτένιος βράχος που σφραγίζει το τοπίο. Σαν ένα μάτι παρακολουθεί την Ιστορία και τις επιλογές των ανθρώπων, εποπτεύει έναν υπέροχο αγροτικό μικρόκοσμο, καθορίζει το κλίμα των μεσαιωνικών χωριών που το περιβάλλουν, χάνεται μέσα στα σύννεφα, βροντά και αστράφτει!  Στις πλαγιές του οργανώθηκε ο αρχαίος οικισμός των Ιστορικών Χρόνων, στην κορυφή του αναπτύχθηκε το Μπόργκο και υψώθηκε το κάστρο των Ενετών που διοίκησαν τη Τήνο για 500 χρόνια και μπόλιασαν το νησί με τον πολιτισμό της Δύσης. Αυτό το κάστρο ανατίναξαν οι Οθωμανοί το  1716 δημιουργώντας έναν εντυπωσιακό ερειπιώνα που γοητεύει τους περιπατητές καθώς ακολουθούν το μονοπάτι για τη κορυφή της Αγίας Ελένης.  Την κορυφή κατακτούν και οι επίμονοι αναρριχητές που σκαρφαλώνουν  -κόβοντας σε όλους μας την ανάσα- στα οργανωμένα πεδία του βουνού. 

Ο γρανίτης του Ξώμπουργου, «κυλά» μέχρι τη θάλασσα, μέχρι τον όρμο της Λιβάδας, δημιουργώντας στη περιοχή του Πετριάδου, τοπία εξαίσια, μοναδικά στο κόσμο. Όταν πρωτοήρθα στο νησί, μου μίλησαν για τη Βωλάξ, που πήρε το όνομά της από τους στρογγυλούς γρανιτένιους όγκους που, διάσπαρτοι παντού, καθορίζουν τη περιοχή. Αποτέλεσμα κάποιας αρχαίας έκρηξης; Αποτέλεσμα των μαχών μεταξύ των Τιτάνων και των Ολυμπίων Θεών; Αν και η επιστημονική εξήγηση του φαινομένου είναι λιγότερο γοητευτική, οι μύθοι τροφοδοτούν τη φαντασία των αθλητών του bouldering που έρχονται από όλες τις γωνιές του κόσμου για να δοκιμαστούν. 

Δίπλα τους, περνούν οργανωμένοι πεζοπόροι, μικροί και μεγαλύτεροι, ακολουθώντας τις σηματοδοτημένες διαδρομές. «Δεν έχουμε δει ομορφότερη Ελλάδα» μου είπε μια οικογένεια που ακολουθούσε το μονοπάτι για το Αγάπη. Και πραγματικά, αγρότες και κτηνοτρόφοι οι Τηνιακοί του μεγαλύτερου μέρους του νησιού, (αλλά και καλλιτέχνες στη ψυχή) δημιούργησαν με τα χέρια τους το τοπίο που σήμερα παίρνουμε ως δεδομένο. Έφτιαξαν τις αναβαθμίδες που κυριαρχούν στις πλαγιές, τους περιστερεώνες που όμοιοί τους δεν υπάρχουν πουθενά, κελιά για τις εργασίες τους, μονοπάτια για τα κτήματά τους και φυσικά έφτιαξαν τα υπέροχα χωριά.  Σήμερα κάπου 45 κατοικούνται, σε εντυπωσιακή κατάσταση, ως ανοικτά μουσεία λαϊκής αρχιτεκτονικής, φαινόμενο μοναδικό στη νησιωτική Ελλάδα. Με τις εκκλησιές και τα πανηγύρια τους, αναπτύχθηκαν σε μέρη υπήνεμα, κοντά σε πηγές νερού, σε πλήρη αρμονία με το τοπίο και με τη πλάτη στον δυνατό Βοριά.


Share To:

0 comments so far,add yours

_____________________________________________________________________________________
Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται
_____________________________________________________________________________________