Εμμανουήλ Λαμπάκης, μια μορφή του χθες στο σήμερα

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η ευγενής περίπτωση του ζωγράφου Εμμανουήλ Λαμπάκη (1858-1909), μισοσβησμένη στη λήθη, καλείται στο παρόν. Ανασύρεται από ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον και από τις μελέτες των ειδικών και συστήνεται εκ νέου ως μια αξιοπρόσεκτη περίπτωση του ελληνικού 19ου αιώνα. Βλέπω τα έργα του σε ένα νέο ημερολόγιο και αυτό που συγκινεί είναι το κίνητρο της έκδοσής του. Λόγοι αμιγώς εκπαιδευτικοί. Ανάγκη αισθητικής παιδείας.

Ο Λαμπάκης, αν και γεννήθηκε στην Αθήνα, είχε καταγωγή από τον Μουντάδο, ένα από τα γραφικά χωριά της Τήνου, και είναι ο Σύλλογος των Απανταχού εκ Μουντάδου Τήνου Καταγομένων που αποφάσισε την έκδοση ενός επιτοίχιου ημερολογίου με αποκλειστικό σκοπό τη διάδοση του έργου του ζωγράφου. «Θελήσαμε», λένε στον Σύλλογο, «να δώσουμε στο κοινό, όχι μόνο του Μουντάδου, όχι μόνο της Τήνου, αλλά και όλης της Ελλάδας, την ευκαιρία να γνωρίσει μερικά έργα από τα πολλά του Εμμανουήλ Λαμπάκη, σημαντικού Ελληνα ζωγράφου και αγιογράφου του 19ου αιώνα, παγκόσμιας ακτινοβολίας, αλλά και άγνωστου στο ευρύ κοινό».

Ο Λαμπάκης, μαθητής του Γύζη, ανασύρεται ως ζωγράφος της Σχολής του Μονάχου, αλλά με «ζωγραφική ελευθερία που απηχεί μεταγενέστερα ζωγραφικά ρεύματα, όπως αυτά εκδηλώθηκαν στο Παρίσι», όπως γράφει στον πρόλογο ο ιστορικός τέχνης Γιώργος Μυλωνάς. Αδελφός του βυζαντινολόγου Γεωργίου και του φωτογράφου Ιωάννη Λαμπάκη, ο Εμμανουήλ ήταν πολυδιάστατος, «ένας αληθινός πρωτοπόρος», που πέθανε από παθολογική μελαγχολία στο Δρομοκαΐτειο. Ενα ημερολόγιο ενός Συλλόγου βάζει ένα πρόσωπο του 19ου αιώνα στον δημόσιο διάλογο. Από την άποψη αυτή, η έκδοση προκαλεί κύματα και δεν είναι συντηρητική, αλλά το αντίθετο. Είναι επί της ουσίας επιδραστική. Επιλέγει, αναδεικνύει, τιμά, θέτει ερωτήματα.

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.