του Γεωργίου Γρηγοράκη

Εμείς οι άνθρωποι αναπτύσσουμε μια παράδοξη σχέση με την πίστη μας για τη ζωή.

Νιώθουμε δυνατοί και αδύναμοι ταυτόχρονα. Η φύση μας γίνεται αυτάρεσκη και άλλοτε σεμνή. Εξουσία και ελαχιστότητα συνυπάρχουν σε μια εύθραυστη ισορροπία. Επικαλούμαστε την πίστη και σε πρώτη ευκαιρία την απεμπολούμε. Αλαζόνες και ικέτες. Αυθαδιάζουμε και εκλιπαρούμε. Πορευόμαστε από σύμπτωση. Έτσι μαθαίνουμε να ζούμε, ¨συνηθίζουμε την συνήθεια¨, μέχρι να συμβεί κάτι που συγκλονιστικά να αναθεωρήσει τα τωρινά και τα μελλούμενα, τα επίγεια και τα θεϊκά , την πίστη και την απιστία μας, δίλλημα βεβαιότητας και αμφιβολίας σε όλα, ακόμη και για τη ζωή.

Εσύ όμως Γρηγόρη δεν είχες τέτοιο δίλλημα ποτέ σου. Λάτρεψες τη ζωή, την έθρεψες με την πίστη σου. Η πίστη ήταν το αδιάλλακτο όραμα σου. Δεν αμφέβαλες ούτε λεπτό και δικαιώθηκες πέρα από κάθε μετρήσιμη προσδοκία. Αντέστρεψες κάθε πιθανότητα.

Η σοφά ορισμένα ζωή σου ζωντανή διδαχή για εμάς, όσο μπορούσαμε να δούμε, να κατανοήσουμε, να γευτούμε. Η κάθε μέρα σου ένα ζωντανό θαύμα. Κράτησες την ελπίδα ζωντανή για 42 χρόνια. Πόσο ευγνώμονες νοιώθουμε για την ύπαρξη σου. Ατίθασος, ευφυής , καλόκαρδος, πολυλογάς, ιδιότροπα σκληρός. Μια σκληρότητα όμως αμυντική που δεν πλήγωνε ποτέ κανένα γιατί έκρυβε, με την απολυτότητα του όρου, ένα αληθινό μαχητή, ένα νικητή της ζωής. Εκτίμησες τη ζωή. Είδες μέσα από την κάθε στιγμή πιο μακριά.

Αγγελικοί συμπαραστάτες οι δυο σου γονείς, ο παπά Γιάννης και η κυρία Μαρία που τόσο αξιολάτρευτα και με κάθε δυνατό αλλά και αδύνατο τρόπο σε στήριξαν, η αδελφή σου Καλλιόπη, η σύντροφος σου Ανδριάνα, οι συγγενείς, δίπλα σου. Αμέσως μετά εμείς, οι φίλοι σου, όσο μπορούσαμε, όσο αντέξαμε, όσο αξιωθήκαμε. Στην ουσία όμως όλοι εμείς παίρναμε δύναμη από σένα, γιατί εσύ μας εμψύχωνες γενναιόδωρα. Εμείς ήμασταν οι ευγνώμονα κερδισμένοι από την ύπαρξη σου.

Σήμερα στο άκουσμα του θανάτου σου, γεμίσαμε τα πνευμόνια μας με τον καθαρό αέρα του μικρού επίγειου παραδείσου μας, κρατήσαμε την ανάσα μας με την θύμηση σου και φυσήξαμε ένα μικρό αεράκι. Ένα μικρό αεράκι να φουσκώσει τα πανιά για το αιώνιο ταξίδι.

Ο φίλος σου
Γ. Γ.

*Αυτή την εικόνα διάλεξα να θυμάμαι.
Στην θαλπωρή μια ζεστής αγκαλιάς να γέρνεις απαλά το κεφάλι

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.