Τον άνθρωπο φοβόμουνα, που προσδοκούσε με σκυφτό κεφάλι από τα ψίχουλα του μεγάλου τραπεζιού να του πετάξουν για να τραφεί, αντί να απαιτεί το μερτικό του από τη ζωή.

Τον άνθρωπο φοβόμουνα, που ζήλευε τα όνειρα των άλλων, προκειμένου να νοικιάσει λίγο από την ευτυχία τους.

Τον άνθρωπο φοβόμουνα, που συμβιβάζει την αξία της ζωής και ζει υποταγμένος στην καθημερινή αφαίμαξη της, πείθοντας τον εαυτό του πως έτσι ζει.

Τον άνθρωπο φοβόμουνα, που πιστεύει στο φόβο του λύκου αρνούμενος την δύναμη του.

Χαμογελουσες κάθε φορά και μου λεγες: Μην τον φοβάσαι τον άνθρωπο που ξέρει να αγκαλιάζει, είναι καλός άνθρωπος. Και αν πνίγεσαι, κλείσε τα μάτια και πάρε μια βαθιά  ανάσα!!!

ξερεις.... ακομα το κανω!!!

Ήσουν ανήσυχος,  απροσάρμοστος πάντα και  οταν μια συνήθεια καταντούσε βολική, προσπαθούσες να την συτριψεις. Έτσι, τελικά κερδίζεις την ΑΘΑΝΑΣΙΑ!!!!

Γιώργος Ζώταλης

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.