«Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται»

Ήταν γενναίο παιδί ο Γρηγόρης μας. Έμαθε απ' τα μικρά του χρόνια να ζει με το φως του Χριστού και της Αλήθειας Του. Οι ευσεβείς γονείς και οι παππούδες του τον δίδαξαν με του «Θεού τα γράμματα» και τη θυσιαστική αγάπη τους να μένει δυνατός και να κρατά ολόρθη την ψυχή του μπροστά στο φουρτουνιασμένο πέλαγος των θλίψεων. Κι όσο μεγάλωνε αποκτούσε αντοχές, που ξεπερνούσαν τα συνήθη μέτρα. 

Αγωνιστής της ζωής, πάλευε κάθε στιγμής και κάθε ώρα να νικήσει τον εαυτό του. Ρύθμιζε τις δυνάμεις του, κινητοποιούσε τις ικανότητές του, ενεργοποιούσε δυναμικά το πνεύμα του, κρατώντας πάντα την ψυχή του σε εγρήγορση. Και κατόρθωνε κάθε φορά να διακρίνεται με τη μαχητικότητα και τη διάθεσή του, για να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Εργαζόταν πυρετωδώς, συμμετείχε σε Συλλόγους, δημοσίευε άρθρα ποιότητα επαινούσε εξαιρετικά πρόσωπα, έθιγε τα κακώς κείμενα και εκλεκτός του λαού της Τήνου, ως Δημοτικός Σύμβουλος και Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου, συντελούσε με τεκμηριωμένες προτάσεις στη λύση προβλημάτων του Δήμου μας αγωνιώντας για το καλό και επιβάλλοντας με τον τρόπο του το δίκαιο. Αεικίνητος πνευματικά ήταν παράδειγμα υπομονής και δραστηριότητας

Ζούσε «εξαγοραζόμενος τον καιρόν» και χαιρόταν με το χαμόγελο την καθημερινότητα του στην εκκλησία, στο δρόμο, στην αγορά, στην παραλία ανάμεσα στους φίλους του ή στη θαλπωρή του σπιτιού του. Πάντα ευπροσήγορος και κοινωνικός ήταν ένα νέος με πλούσια χαρίσματα, με σπάνια αποθέματα ψυχής και αξιοθαύμαστης εγκατέρησης και κυρίως με καθαρή καρδιά. Αλλά «του καθενός έρχεται η ώρα» κατά τον ποιητή. Κι ήρθε πολύ νωρίς για τον Γρηγόρη μας, σύμφωνα με τα δικά μας μέτρας. «Κύριος οίδε»! Ο Ποιητής του παντός «ο βλέπων τας των ανθρώπων καρδίας» τον κάλεσε την ώρα που βρισκόταν στον αέρα «εν πτήσει» - για νοσηλευτική αγωγή στην Αθήνα. Τον κάλεσε ο Βασιλεύς των βασιλευόντων «να εισέλθη έτοιμος εις την χαράς και εις τον θείον νυμφώνα της δόξης αυτού, ένθα ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η ανέκφραστον ηδονή των καθορώντων του προσώπου Του το καλλός το άρρητον».

Και έτσι, φεύγοντας ανεπαίσθητα και ειρηνικά για τον υπερουράνιο χώρο, μας αποχαιρέτησε από ψηλά, - μεταξύ ουρανού και γης - όλους ανεξαιρέτως κι έμεινε στην καρδιά μας ο Γρηγόρης μας, να μας φωνάζει με το όνομα του και με τον αγώνα του «Γρηγορείτε». Γιατί εκείνος αγωνίστηκε «ψυχή τε και σώματι»«τον Αγώνα τον καλόν». Κι εμείς,  «οι ζώντες οι περιλειπόμενοι» που πορευόμαστε τούτες τις μέρες - αν θέλει ο Θεός- να προσκυνήσουμε του Χριστού μας τα Άγια Πάθη και τη λαμπροφόρο Ανάσταση, προπέμπουμε συγκινημένοι το φίλο μας «εις την χώρα των ζώντων» όπου βασιλεύει ο Κύριος «Η Ανάστασις και η Ζωή». Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένε μας Γρηγόρη!

Α.Κ. Κορνάρου - Καλαμαρά

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.