Είμαστε σε ένα πολύ κρίσιμο χρονικό σημείο κατά το οποίο έχουμε μπροστά μας την ψήφιση ή όχι μιας συμφωνίας με την οποία μια όμορη χώρα με τη δική μας, αναγνωρίζεται και από εμάς, και αυτό είναι το ποιο σημαντικό, με μια ονομασία στα χαρτιά ως «Βόρεια Μακεδονία», που ουσιαστικά είναι σκέτο «Μακεδονία».

Και είναι κακό αυτό;

Αντερωτώ λοιπόν. Είναι καλό αυτό;



Με τον όρο συμφωνία εννοούμε την κατάληξη μιας διαπραγμάτευσης μεταξύ δύο ή περισσότερων μερών. Συνήθως μια συμφωνία έχει αμοιβαίες υποχωρήσεις, αλλά στο τέλος της αφήνει ευχαρίστηση και στα δύο μέρη.

Έτσι όπως φαίνεται κανένα από τα δύο μέρη δεν είναι ευχαριστημένο. Οι γείτονες γιατί τα θέλουν όλα, το σκέτο «Μακεδονία», αν και κέρδισαν την Μακεδονική εθνικότητα και τη Μακεδονική γλώσσα, και εμεις, η πλειοψηφία του κόσμου, δεν είμαστε ευχαριστημένοι γιατί τα δώσαμε όλα.

Υπάρχει όμως και το εξής παράδοξο. Ακόμα και σε εκείνους που δούλεψαν και έκαναν τη συμφωνία, υπάρχουν κάποιοι που πάλι δεν είναι ευχαριστημένοι, διότι ιδεολογικά, προτιμούν το ατόφιο και καθαρό «Μακεδονία».

Αλλά και τότε η Μακεδονία της Ελλάδας, τι είναι; Ελλάδα ή Μακεδονία; Και εάν είναι Ελλάδα γιατί να ονομάζεται με το όνομα μιας άλλης χώρας; θα πρέπει ή θα οφείλει να αλλάξει όνομα; Και εάν ακόμα συνεχίζει να λέγεται Μακεδονία δεν είναι Ελλάδα; Αφού έχει το ίδιο όνομα με τους γείτονες, άρα ανήκει αλλού, άρα δεν είναι Ελλάδα. Αφού στη συμφωνία αυτή η περιοχή δεν αναφέρεται πουθενά με το όνομά της.

Μπερδεύτηκα και εγώ.

Το γεγονός όμως είναι πως με βάση αυτή τη συμφωνία εμείς πρέπει να αλλάξουμε ονόματα, σύμβολα, τοπονίμια και μάλιστα έναντι όλων, διότι όπως λένε δεν μπορεί να προσδιοριζόμαστε επικαλούμενοι το ονομα, τη γλώσσα, την εθνότητα μιας άλλης χώρας. Άρα την εξάλειψη του αλυτρωτισμού των γειτόνων μας, που επίμονα ζητούσαμε, μας έχει γυρίσει μπούμερανγκ. Σήμερα, λέγοντας πως η Μακεδονία είναι Ελληνική εμείς έχουμε αλυτρωτικές τάσεις. Ωραία τα καταφέραμε. Μπορέσαμε μια πάγια Εθνική στάση να την στρέψουμε εναντίον μας.

Τι εξυπηρετεί την Ελλάδα η συμφωνία αυτή;

Λένε πως καθιστά την Ελλάδα κύρια δύναμη σταθερότητας στα Βαλκάνια, πως θα παίζει σημαντικό οικονομικό ρόλο στην περιοχή, πως δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα από ένα πολύ μικρότερο κράτος από το δικό μας και πως θα μπορέσουμε να μεταφέρουμε πια την διπλωματική μας δύναμη προς τα ανατολικά σύνορα.

Τι όμως αλλάζει στην πραγματικότητα για την χώρα μας; Ήταν σε δυσμενή θέση και τη βελτιώνει; Δεν είχε πρόσβαση στην αγορά της γειτονικής χώρας και τώρα έχει;

Φυσικά η Ελλάδα και οι Έλληνες επιχειρηματίες είχαν και έχουν μεγάλο οικονομικό μερίδιο στην γειτονική αγορά.

Έξι επιχειρήσεις ελληνικών ή μεικτών συμφερόντων περιλαμβάνονται μεταξύ των πιο κερδοφόρων επιχειρήσεων στην πΓΔΜ.

Στην υψηλότερη θέση μεταξύ των επιχειρήσεων ελληνικών και μεικτών συμφερόντων κατατάσσεται η τσιμεντοβιομηχανία ‘USJE' του ομίλου ‘TITAN' (9η θέση στη γενική κατάταξη), ενώ ακολουθούν οι εταιρείες ‘Pivara Skopje' (αναψυκτικά - ποτά), ‘AKTOR' (κατασκευαστική), ‘Mermeren Kombinat' (εξόρυξη μαρμάρου), ‘Veropoulos' (αλυσίδα υπεραγορών) και ‘ΟΚΤΑ' (πετρελαιοειδή). Το να αποτελέσει η χώρα μας το οικονομικό κέντρο των Βαλκανίων και πόλος έλξης επενδυτών δεν εξαρτάται μόνο από τις καλές οικονομικές σχέσεις με τη γειτονιά, που όπως είπαμε αυτό υπάρχει, αλλά πρωτίστως με το οικονομικό καθεστώς που επικρατεί μέσα σε αυτή τη χώρα.

Το επιχείρημα της συσπείρωσης της διπλωματικής δύναμης προς την Ανατολή, πάλι δεν στέκει. Φανταζόμαστε πως μετά την ολοκλήρωση αυτής της κακής για την Ελλάδα συμφωνίας, θα εξαλειφθούν τα προβλήματα ή θα πολλαπλασιαστούν; Μάλλον το δεύτερο. Γιατί τα Σκόπια ήταν και θα παραμείνουν προτεκτοράτο της Τουρκίας.

Μια κακή συμφωνία με πολλές ασάφειες και σκοτεινά σημεία που δεν είχε γίνει προεργασία από όλα τα πολιτικά μέρη, αλλά πρωτίστως από την κοινωνία, που αλλάζει τη διαχρονική εθνική γραμμή, σίγουρα θα παράξει περισσότερα προβλήματα από αυτά που καλείται να λύσει.

Φυσικά, μια μικρή χώρα από μόνη της δεν μπορεί να απειλήσει μεγαλύτερες, αλλά ο συνδυασμός δυνάμεων μπορεί, πόσο μάλλον όταν εμείς νομιμοποιούμε τον αλυτρωνισμό τους.

Ακούγεται το επιχείρημα πως η Ελλάδα έχει αποδεχθεί (και οιονεί αναγνωρίσει) ήδη τη «μακεδονική γλώσσα» από το 1977.

Η άποψη αυτή επαναλαμβάνεται, χωρίς όμως να έχει ξεκινήσει ως «επιχείρημα» των ίδιων των Σκοπιανών, αλλά είναι επιχείρημα της δικής μας πλευράς, εντελώς λανθασμένο, ίσως σκόπιμα, εναντίων των συμφερόντων μας.

Στη Συνάντηση του 1977 συζητήθηκε (ως συνέχεια άλλων προηγηθεισών Διασκέψεων) πώς θα μεταγραμματίζονται τα τοπωνύμιά τους από το Κυριλικό αλφάβητο, με λατινικούς χαρακτήρες που θα διευκολύνει να διαβάζονται ευρύτερα. Η ελληνική αντιπροσωπία, απαρτιζόταν από γλωσσολόγους, ιστορικούς, μέλη της γεωγραφικής υπηρεσίας στρατού κ.ά., και δεν απαρτιζόταν από διπλωμάτες και πολιτικούς. Φυσικά και δεν ετέθη ποτέ θέμα αναγνώρισης της ονομασίας της γλώσσας των Σκοπίων ως Μακεδονικής, διότι η Διάσκεψη ήταν αυστηρά τεχνικού χαρακτήρα.

Στο κείμενο της επίμαχης προαναφερόμενης έκθεσης υπάρχει ρητή επισήμανση ότι “Οι προσδιορισμοί που χρησιμοποιούνται και η παρουσίαση του υλικού σε αυτήν την έκδοση δεν υπονοούν την έκφραση οποιασδήποτε άποψης από πλευράς της Γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών αναφορικά με το νομικό καθεστώς οποιασδήποτε χώρας…”

Επίσης, στην Ένατη Συνδιάσκεψη για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων, το 2007, αναφέρεται ρητώς στην τελική έκθεση ότι “Αντιρρήσεις ηγέρθησαν από τον εκπρόσωπο της Ελλάδας αναφορικά με τους κωδικούς της χώρας και της γλώσσας καθώς και της σήμανσης γλώσσας σχετικά με την καταχώρηση της πρώην γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας”.

Το ίδιο ακριβώς έγινε και στη Δέκατη Συνδιάσκεψη για την Τυποποίηση των Γεωργραφικών Ονομάτων τον Αύγουστο του 2012.

Αντιθέτως στο κείμενο της έκθεσης της Ενδέκατης Συνδιάσκεψης για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων που έλαβε χώρα το 2017 δεν περιλαμβάνεται καμία επιφύλαξη της ελληνικής πλευράς, όπως αυτή είχε ρητά διατυπωθεί το 2007 και το 2012.

Όπως εύκολα θα διαπιστώσει κανείς, το 1977, το 2007 όσο και το 2012 η Ελληνική πλευρά δεν συναίνεσε ποτέ στον ισχυρισμό ΠΓΔΜ ότι η γλώσσα της είναι τάχα η “Μακεδονική”, αλλά στις εν λόγω διασκέψεις του ΟΗΕ είχε αντιδράσει..

Μα και οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν συμφωνήσει στη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό.

Με τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, ο στρατάρχης Τίτο ιδρύει τη Γιουγκοσλαβία, «βαφτίζοντας» τη Βαρντάσκα Μπανόβινα σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας», με πρόθεση να θεμελιώσει μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις της Γιουγκοσλαβίας στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και να εξασφαλίσει διέξοδο στο Αιγαίο. Οι βλέψεις του Τίτο είχαν επιβεβαιωθεί από το 1944, όταν ανήγγειλε δημόσια ότι στόχος του ήταν να επανενώσει «όλα τα τμήματα της Μακεδονίας που διασπάστηκαν το 1912 και 1913 από τους Βαλκάνιους ιμπεριαλιστές».

Αυτή η πρόθεση επιβεβαιώθηκε τον Δεκέμβριο του 1944 από το τηλεγράφημα του State Department προς τις αμερικανικές Αρχές: «Η (αμερικανική) κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου μακεδονικό “έθνος”, μακεδονική “Μητέρα Πατρίδα” ή μακεδονική “εθνική συνείδηση” αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας» Οι ελληνικές αρχές κατάλαβαν το πρόβλημα, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι καθώς αποτελούσε μία από τις έξι περιοχές που συνέθεταν μια χώρα. Άλλωστε, η διεθνής χρήση του ονόματος ήταν Γιουγκοσλαβία. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, άρχισε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Το 1991 τα Σκόπια αποχώρησαν από τη Γιουγκοσλαβία και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους με το όνομα «Δημοκρατία της “Μακεδονίας”».

Τότε, στην Ελλάδα έγινε η πρώτη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με θέμα την ονομασία των Σκοπίων, υπό τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αποτέλεσμα της σύσκεψης, ήταν η συμφωνία για κοινή γραμμή πλεύσης, σε μια ονομασία που δεν θα περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της. Δημιουργήθηκε η Εθνική γραμμή.

Δύο συσκέψεις ακόμα υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για το «Σκοπιανό» έγιναν το 1992 και μία το 1993.

Το 1995, η Ελλάδα και η ΠΓΔΜ συμφώνησαν σε μια Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία επέβαλε έναν δεσμευτικό «κώδικα συμπεριφοράς», τον οποίο οι γείτονες πολλάκις τον καταπάτησαν. Το 2008 ήταν μία κρίσιμη χρονιά για το θέμα του ονόματος, καθώς η γειτονική χώρα είχε θελήσει με το όνομά «Δημοκρατία της Μακεδονίας» να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.

Είχε προηγηθεί βέτο από την Ελλάδα στο ενδεχόμενο ένταξης των Σκοπίων με το όνομά «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Από πλευράς Ε.Ε., το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου 2008, με ομόφωνη απόφασή του, αποφάσισε ότι η λύση του ζητήματος του ονόματος κατά τρόπο αμοιβαίως αποδεκτό αποτελεί θεμελιώδη αναγκαιότητα προκειμένου να γίνουν περαιτέρω βήματα στην ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ στην Ε.Ε. Την ελληνική θέση στο Βουκουρέστι στήριξε η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γερμανία και η Γαλλία. Μάλιστα ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί δήλωσε χαρακτηριστικά: «είμαστε αλληλέγγυοι με τους Έλληνες, πιστεύουμε ότι πρέπει να βρεθεί λύση. Έχω ουγγαρέζικες ρίζες, αλλά έχω και ελληνικές και τις αποδέχομαι πλήρως». Την αντίθεσή τους στη στάση της Ελλάδας έδειξαν οι ΗΠΑ, η Τουρκία, η Σλοβενία, η Τσεχία, η Εσθονία και η Λιθουανία ενώ οι υπόλοιπες χώρες κράτησαν σχετικά ουδέτερη στάση.

Μέχρι τότε στο μόνο που υποχώρησε η Ελλάδα ήταν ότι δέχτηκε να συζητηθεί η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις. Και αυτό έμεινε μόνο στη συζήτηση.

 Ακούγεται το επιχείρημα πως η βάση της σημερινής συμφωνίας είναι αυτό που είχε συμφωνηθεί το 2007. 

Αυτό είναι το πρώτο και μεγαλύτερο λάθος. Λογίστηκε ως θέσφατο μια συζήτηση που έμεινε ημιτελής. Δεν υπήρξε συμφωνία, άρα δεν υπάρχει και κάτι απτό, θεμελιωμένο. Το δεύτερο επίσης ασυγχώρητο λάθος είναι πως σήμερα και για πρώτη φορά δεν επικαιροποιήθηκε η εθνική γραμμή και δεν έγινε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Ένα κόμμα μόνο του πήρε την πρωτοβουλία να προχωρήσει τις συζητήσεις ενός σοβαρότατου εθνικού θέματος, με τα δικά του και μόνο ιδεολογικά πιστεύω, αγνοώντας την άποψη των υπόλοιπων κομμάτων και φυσικά του λαού. Παραμερίστηκαν, παραγκωνίστηκαν, παραχαράχτηκαν και διαγράφηκαν όλες οι προηγούμενες εθνικές θέσεις, όλα τα εθνικά επιχειρήματα και αντιμετοπίστηκε ένα τόσο σοβαρό θέμα ως ένα απλό νομοσχέδιο. Ποτέ δεν έγινε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, ποτέ δεν συζητήθηκε ανοιχτά, ποτέ δεν ζητήθηκε η συνεργασία, η άποψη, η γνώμη και η γνώση από τα υπόλοιπα πολιτικά μέρη. Και αυτό χαρακτηρίζεται από εγωιστικό, ιδεοληπτικό έως και πονηρό.

Άλλο επιχείρημα που ακούγεται είναι πως κάναμε έναν έντιμο συμβιβασμό.

Δεν υπάρχει έντιμος συμβιβασμός όταν δίνουμε περισσότερα απ’ όσα αντέχουμε. Με το κείμενο της ρηματικής διακοίνωσης μάθαμε ότι στο Σύνταγμα των Σκοπίων γίνεται αναφορά και σε «μακεδονικό λαό», όπου αναφέρεται ξεκάθαρα και μάλιστα δύο φορές μέσα στο κείμενο. Σε ό,τι αφορά τη γλώσσα, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι εάν η γλώσσα που μιλούν στα Σκόπια ανήκει στην ομάδα των νοτίων σλαβικών γλωσσών. Το πρόβλημα είναι ότι για πρώτη φορά την αναγνωρίσαμε ως «μακεδονική». Στις νοτιοσλαβικές γλώσσες ανήκει και η Βουλγαρική. Δεν αποκαλείται ωστόσο «νοτιοσλαβική». Είναι Βουλγαρική, που τη μιλούν οι Βούλγαροι, που μένουν στη Βουλγαρία. Κατά συνέπεια ποιος μιλάει τα "μακεδονικά"; Τα ομιλούν οι "Μακεδόνες"» που ζουν στη Μακεδονία;

Τα ίδια ισχύουν και για τον όρο nationality που λένε πως σημαίνει ιθαγένεια και όχι εθνότητα. Εάν πράγματι nationality στη συμφωνία σημαίνει ιθαγένεια και μόνον, δηλαδή παραπέμπει σε ένα κράτος, τότε αυτονόητα η ιθαγένεια θα έπρεπε να ακολουθεί την ονομασία του και να ορισθεί αποκλειστικά ως βορειομακεδονική. Και όχι να επιτρέπεται η χρήση του όρου Μακεδονική, χωρίς γεωγραφικό προσδιορισμό.

Όταν σε όλο τον κόσμο ο κάθε σλαβομακεδόνας θα ρωτιέται: Nationality; Και θα απαντάει “Macedonian”, δεν θα συμπληρώνει «αλλά, ξέρετε, δεν είναι εθνικότητα, είναι ιθαγένεια». Ούτε όταν ρωτιέται τι γλώσσα μιλάει θα απαντάει «Μακεδονικά, αλλά, ξέρετε, δεν είναι τα ελληνικά, είναι νοτιοσλαβικής προέλευσης». Απίθανα πράγματα.

Και επειδή το κράτος αυτό είναι πολυεθνικό, όπου ζουν αλβανοί οι οποίοι είναι περίπου το 25% του πληθυσμού, Σερβοι, Τούρκοι Ρομά τι θα αναγράφεται στις ταυτότητες;

Στην υπηκοότητα θα αναγράφεται "μακεδονική", θα αναγράφεται και ιθαγένεια στην οποία, στους μεν Αλβανούς θα αναγράφεται "αλβανική" στους δε Σκοπιανούς, ως "μακεδονική". Ωραία. Ας πούμε πως έτσι είναι. Δεν μπορούν οι γείτονες να λέγονται όπως θέλουν; Δεν μπορεί κάποιος μέσω του ονόματός του να ζει τη ζωή ενός άλλου. Δεν μπορεί κάποιος να αποκτήσει οντότητα οικιοποιώντας μια κατάσταση που σήμερα δεν του ανήκει και μάλιστα δεν του ανήκει ολοκληρωτικά. Ο προσδιορισμός του χρόνου είναι σημαντικός. Σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με τη Μακεδονία και ότι την ακολουθεί.

Θα πει κάποιος πως αυτό προσδιορίζεται στη συμφωνία.

Σε αυτό η απάντηση είναι απλή. Αφού παραδέχεσαι πως δεν υπάρχει σχέση ούτε συνέχεια της Μακεδονίας, τότε μη χρησιμοποιείς αυτό το συγκεκριμένα προσδιοριστικό όνομα.

Με την ονομασία Μακεδονία καπελώνονται απλά οι άλλες εθνότητες που συνυπάρχουν και συνιδρύουν το κρατίδιο αυτό, όπως οι Αλβανοί, οι Βούλγαροι, Τούρκοι κλπ. Και άλλα κράτη με διαφορετικές εθνότητες δεν διάλεξαν ένα όνομα, εθνότητα και γλώσσα που υποθάλπει αμεσότατο αλυτρωτισμό. Αφου όμως 140 χώρες την έχουν αναγνωρίσει ως Μακεδονία, αν δεν ψηφίσουμε τη συμφωνία θα παραμείνει με αυτό το όνομα και όχι ως Βόρεια Μακεδονία που είναι καλύτερο

Αντιστρέφω το επιχείρημα και το ερώτημα. Τότε γιατί χρειάζεται η συμφωνία με την Ελλάδα, αφού έχει την αναγνώριση από 140 χώρες; Γιατί μόνο η Ελλάδα μπορεί να της δώσει τη νομιμοποίηση που χρειάζονται. Η εκ των υστέρων προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία δεν μπορεί να είναι αθώα. Και όσο αφορά τη βελτίωση της ονομασίας είναι και αυτό λάθος διότι η επίσημα συμφωνημένη ονομασία είναι ΠΓΔΜ από το 1995.

Εν κατακλείδι, η συμφωνία αυτή είναι κακή για την Ελλάδα, δεν εξυπηρετεί τα Εθνικά της συμφέροντα και δυστυχώς σε βάθος χρόνου θα δράσει αποσταθεροποιητικά. Όλη η διαπραγμάτευση ξεκίνησε και έγινε αδικαιολόγητα βιαστικά από την πλευρά μας, όταν προφανώς η άλλη πλευρά είναι εκείνη που θα πρέπει να βιάζεται. Απολέσαμε τη θέση ισχύος μας, δώσαμε πολλά και πρωτίστως την υπερηφάνεια μας.

Δυστυχώς η διαρκής προσπάθεια των Σκοπιανών να δημιουργήσουν την ύπαρξη Μακεδονικής εθνότητας, γλώσσας και πολιτισμού βρήκε σύμμαχο και έγινε πραγματικότητα. Αλλά ήταν δίκαιο;

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.