Σοφίες Μουνταδιανών
 Ομιλία του Σωτήρη Νικ. Περιβολαράκη, Δικηγόρου, τέως προέδρου ΣΑΜ

Χρόνια πολλά και καλά σε όλους! Καλή και ευλογημένη χρονιά, γεμάτη υγεία σωματική και ψυχική, ευτυχία και φώτιση Θεού!

Το Μωρό μας λοιπόν Σαράντισε!!! Και παραμένει ακμαίο και υγιές! Να μας ζήσεις λοιπόν!!!
Προσωπικά, δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου ως Πρόεδρο του Συνδέσμου μας, αφού υπήρξα για ελάχιστο χρονικό διάστημα, μια γέφυρα στην πραγματικότητα, ανάμεσα στον ιστορικό πρόεδρο, τον πραγματικό εμπνευστή και αληθινή ψυχή του Συνδέσμου, τον Στέφανο  Γιαγιά και στον παρόντα πρόεδρο, τον Ηλία Σιγάλα, που γράφει ζωντανή ιστορία για το χωριό μας, με τον ενθουσιασμό και την παρόρμηση εφήβου, καταργώντας όλες τις νόρμες, τις επισημότητες και τις επισημοφάνειες, βγάζοντας αληθινή Μουνταδιανή ψυχή.
Ακριβώς για αυτή τη Μουνταδιανή ψυχή θα μου επιτρέψετε να πω δυο κουβέντες, για εμάς τους Μουνταδιανούς, όπως μας έχω ζήσει από παιδί και με έχουν χαράξει.

Πολλά προσωνύμια μας έχουν απευθύνει ανά τους αιώνες, όπως ανήλιαγοι, γλεντζέδες κλπ., αλλά αυτό που μας έχει κάνει γνωστούς σε όλη την Τήνο, είναι ο χαρακτηρισμός ΣΟΦΟΙ!

Από παιδί, όπου και αν βρισκόμουν, όλοι μου λέγανε και μου λένε:

«Α εσείς  οι Μουνταδιανοί είστε σοφοί!»

Πολλοί αποδίδουν αυτόν τον χαρακτηρισμό στη δεδηλωμένη αγάπη μας στο γλέντι, στο κρασί, στην παρέα (που σ’ ένα βαθμό να μην κρυβόμαστε είναι αληθινό), αλλά όμως να σας πω την αλήθεια τόσες σοφίες  μαζεμένες σε άλλο χωριό στην Τήνο δεν έχω ξαναδεί.
Τρανή απόδειξη αυτού είναι τα ίδια τα λεγόμενα των Μουνταδιανών, όπως τα έχω ακούσει είτε από τους ίδιους, είτε μου τα έχουν μεταφέρει οι νεώτεροι.


1. Σοφία θρησκευτική και συνάμα απολαυστική: Μου έλεγε ο μπάρμπα Γιώργης ο Βαλσαμής τις προάλλες στο μνημόσυνο του μπάρμπα Νικηφόρου: Ο θειός σου ο Ραφαήλ ο δάσκαλος, που του άρεσε να μας λέει λόγους, συνήθιζε να μας λέει:
«Ο Θεός στο καλό! η Παναγιά στ’ αμπέλια! κι εμείς στα βαρέλια!».                                                                                                 
2. Σοφία καρδιακή και φιλόξενη: Ο μπάρμπα Στέφανος ο Γιαγιάς (παππούς του Γιάννη του Έπαρχου και του Στέφανου του Προέδρου), άνθρωπος φιλόξενος, καρδιά ανοικτή και αγαθή, όταν είχε μουσαφίρη έλεγε:

«Κοντά στον καραβοκύρη, χαίρεται και ο νοικοκύρης».

3. Σοφία εύστοχη γεμάτη κρίση: Ο μπάρμπα Νικόλας ο Μαραγκός, ο άντρας της κυρά Ελένης και θείος της καθηγήτριας της Λίλας Μαραγκού, που είχε το καφενείο στο π’γάδ, όταν άκουγε κάποιον να δίνει πολλές υποσχέσεις συνήθιζε να λέει:

«Παιδάκι μου τον βουτηχτή να μην το βλέπεις όταν μπαίνει στην θάλασσα, αλλά όταν βγαίνει από την θάλασσα».

Υπονοώντας ότι δεν πρέπει να δίνεις βάση στις υποσχέσεις αλλά στις πράξεις.

4. Σοφία αγχολυτική: Η κυρά Κρυσταλία Βιδάλη, η γυναίκα του μπάρμπα Κώστα του Σκάλκου, όποτε μ’ έβλεπε μου έδινε το καλλίτερο φάρμακο για κάθε στεναχώρια:
«Παιδί μου ό,τι και να σε στενοχωρεί θα λες: Στα όρη στα ψηλά βουνά, στα όρη στα ψηλά βουνά!!! και αυτό θα φεύγει μακριά από τον νου σου».

5. Σοφία γενναία, γεμάτη ανδρεία: Όταν είχε αρρωστήσει για πρώτη φορά στα 82 του ο μπάρμπα Νικηφόρος ο Πλυτάς και είχαμε πάει να τον δούμε στο Νοσοκομείο, τον είχα ρωτήσει: - Τι κάνεις εδώ μπάρμπα Νικηφόρε; Μου είχε απαντήσει ανέμελα και χωρίς κανένα φόβο γελώντας:

«Τι θες να κάνω; πρόβες κάνω για τον Άγιο Πέτρο!».

6. Σοφία χιουμοριστική γεμάτη εξυπνάδα: Είναι απαράμιλλο το χιούμορ των αδελφών Βιδάλη, του Στέφανου και του Λευτέρη. Στο πανηγύρι στον Αη Γιάννη στο Καλαμάκι της κυρά Ευαγγελίας και του Μπάμπη Σιγάλα, ο Λευτέρης έπαιρνε στο ένα χέρι μια ρώγα σταφυλιού και στο άλλο ένα ποτήρι κρασί και μας έλεγε:

«Εμένα ο γιατρός μου έχει συστήσει, αφού δεν μπορώ να το πάρω σε χάπι (δείχνοντας τη ρώγα του σταφυλιού) να το πίνω σε σιρόπι (καταπίνοντας το κρασί)!».

7. Σοφία αρχαιοελληνική: Ο Γιάννης ο Πλυτάς, ο υδραυλικός, με την αξέχαστη μιμητική φωνή του σε σκύλους και γαϊδάρους, που τόσο νωρίς έφυγε από κοντά μας, όταν πήγαμε στο Γυμνάσιο, αστειευόμενος μας έλεγε:

«Εγώ θα σας μάθω Αρχαία Ελληνικά. – Ει ωά νηός φιλείς, πόσο μάλλον τα χηνός» και εμείς απαντούσαμε αφελώς για Γιάννηδες και ταχίνι, ενώ εκείνος εννοούσε: «Αν σου αρέσουν τα αυγά από πάπιες πόσο περισσότερο θα σου αρέσουν τα αυγά από χήνες».

8. Σοφία παιδαγωγική: Όταν ένα Μεγάλο Σάββατο, οι νεώτεροι Μουνταδιανοί είχαν αποφασίσει να γλεντήσουν νηστήσιμα, πίνοντας ούζο και τρώγοντας χταπόδι αλάδωτο στην αυλή της αίθουσας, ο μπάρμπα Κώστας ο Σιώτης, Τριποταμιανός που πέρασε όλη του τη ζωή στο Μουντάδο που υπεραγάπησε, κοντοστάθηκε και είπε:

«Χταπόδια τρώτε, σα χταπόδια θα γίνετε!»

Και πράγματι ελάχιστοι από τους συμμετέχοντες πήγαν στην Ανάσταση στον Αη Γιάννη εκείνο το βράδυ, με αποτέλεσμα με παρότρυνση του παπά Μάρκου να εγκαταληφθεί στα σπάργανα του αυτό το έθιμο.

9. Σοφία προφητική: Οι περισσότεροι από εμάς θα θυμάστε τον μπάρμπα Βαγγέλη τον Παγανέλη και κατά κόσμον Πλάνο! Ήταν γνωστή σε όλους η ικανότητά του στην ονοματοδοσία και την φρασεολογία. Λέξεις, όπως: «σκολπαρίδ, σαμψαχούτ, βεζοπέ» ή φράσεις όπως «Ανέστη Χριστός και πεντακόσιοι δαίμονες -  Μπαμ μπαμ πάει ο Αλέξης – ή τι είπε παππού; Α Χα!», έχουν μείνει αξέχαστες σε όλους. Η δε φήμη του, μέσω του φίλου Γάλλου συγγραφέα Jacques (Ζακ), έφτασε μέχρι το Παρίσι  και την Γαλλική Ακαδημία.
Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε περισσότερο σ’ αυτόν ήταν η διορατικότητά του να προφητέψει το φευγιό του.

Μάιος 1999, στο πανηγύρι του Αγίου Μάρκου στο Καλαμάκι, του θείου μου του Πέτρου Βιδάλη του δάσκαλου, αστειευόμενος έγραψε δυο κουβέντες σε μια χαρτοπετσέτα και μου την έδωσε λέγοντάς μου:

«Σωτήρη είσαι δικηγόρος και γι’ αυτό σου δίνω την διαθήκη μου να την ανοίξετε μετά θάνατόν μου».

Και πράγματι, δυο χρόνια μετά, τον Σεπτέμβρη του 2001, όταν έφυγε από κοντά μας και άνοιξα το χαρτί διάβασα:

«Εγώ ξέρω τα του τέλους μου.

Ε.Ν.Πλάνος 2001».

Δυο χρόνια πριν είχε προφητέψει το φευγιό του.

Σοφίες απαράμιλλες, αξέχαστες που δικαιολογούν στο έπακρο τον χαρακτηρισμό μας ως Σοφοί! Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι και όσοι έρχονται να μείνουν στο χωριό μας, κουβαλούν την ίδια σοφία και αγάπη, σε βαθμό που αναρωτιέται κανείς -εμείς τους έλκουμε ή μας βρίσκουν μόνοι τους-.

Οι μη Μουνταδιανοί σοφοί, που είναι πιο Μουνταδιανοί από τους Μουνταδιανούς!
Προεξάρχοντος του Παναγιώτη του Γεροντή της Σούλας, του Ντέρεκ με τον ακορντεόν του, που μας έχει κάνει γνωστούς μέχρι το City του Λονδίνου!, της παπαδιάς της Μαρίας του παπά Ανάργυρου Σιγάλα, της θείας μου της Κικής της Βιδάλη, της Κατερίνας του Γιάννη του Σιώτη, του Φιλίπ και της Μιρέιγ που από όλο τον κόσμο επέλεξαν να μείνουν στον Μουντάδο μας και μας έχουν κάνει ξακουστούς σε όλη την Ευρώπη!!! και άλλοι πολλοί που ο χρόνος δεν μου επιτρέπει να αναφέρω.

Ανάμεσά τους θα μου επιτρέψετε να ξεχωρίσω ένα πρόσωπο με βαθύτατη σοφία και απέραντη αγάπη για τον συνάνθρωπο, αλλά πρωτίστως για τα παιδιά. Μιλώ για τη θεία την Αθανασία Γιαγιά κατά κόσμον κα Σούλα, η οποία καίτοι μη γεννηθείσα στο χωριό μας, αποτελεί αληθινή Μουνταδιανή, που είχε την σοφία (πολλούς χρόνους πριν υπάρξει η αναδάσωση, η ανακύκλωση και όλα αυτά τα ωραία που τώρα γνωρίζουμε), να βάλει τα παιδάκια του σχολείου να φυτέψουν τον μοναδικό πευκώνα σε όλη την Τήνο! Ονοματίζοντας μάλιστα το κάθε παιδάκι το δικό του δένδρο!!!

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς δεν ζούμε στο χωριό μας. Ευτυχώς, τον χειμώνα υπάρχουν ακόμη οι ακρίτες, όπως: η θεία μου η Μαρία Μαραγκού, ο Κώστας ο Παγανέλης, ο Σπύρος ο Γιαγιάς ο υδραυλικός, ο Γιακουμής με το γιο του τον Στέφανο (τον δρομέα του χωριού μας), ο Σπύρος ο Αθανασιάδης και η Γεωργία Σιγάλα, ο Μιχαλάκης ο Βιδάλης και ο Μιχάλης ο Σιγάλας, οι επίτροποί μας ο Βαγγέλης ο Γιαγιάς και ο Γιάννης ο Πλυτάς με τις καλοσυνάτες συζύγους τους, Καρμέλα και Στέλλα και οπωσδήποτε ο ιερέας μας, ο παπά Μάρκος ο Φώσκολος με την παπαδιά του την Νεκταρία, που κρατούν το χωριό μας φωτεινό.

Ευτυχώς, το καλοκαίρι το χωριό μας σφύζει από ζωή αλλά όμως θα πρέπει να ομολογήσω ότι κάθε στιγμή είναι ο Σαραντάχρονος Σύνδεσμός μας, που κρατάει το νοερό δεσμό μας ζωντανό και δυνατό, τόσο με το χωριό μας, τις πέτρες, όσο και με τους συγχωριανούς μας, τις ψυχές. 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ότι εμείς δεν έχουμε σύλλογο αλλά έχουμε Σύνδεσμο μεταξύ μας, Ψυχικό - Καρδιακό και Πνευματικό!!!

Γι’ αυτό, προσωπικά πλέον μιλώντας, θα  ήθελα να πω ότι μετά το φευγιό του θείου μου του Μανώλη του Μαραγκού, του ηλεκτρολόγου, που κρατούσε από εμπιστοσύνη τα κλειδιά σχεδόν όλων των σπιτιών του χωριού, δυσκολεύθηκα για χρόνια να ξαναπάω σε αρκετά μέρη του χωριού μας, όμως από καρδιάς μπορώ να σας πω:

  • Την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου, με αξίωσε ο Θεός να την περάσω στον Αη Γιάννη μας, τη μέρα του γάμου μου με την αγαπημένη μου Αθηνά.
  • Την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου, τον πρώτο άνθρωπο που σκέφθηκα να καλέσω ήταν ο παπά Ανάργυρος Σιγάλας, για να προσευχηθεί στην Παναγιά μας την Μεγαλόχαρη, για την μικρούλα μας την Αγγελική μας, παραμονές του Ευαγγελισμού του 2011.
  • Και εύχομαι ειλικρινά και την τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής μου να την περάσω και πάλι στον Μουντάδο μας, το μονάκριβο χωριό μας!!!
Να είμαστε όλοι καλά. Πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε, με αγάπη, υγεία και με την βοήθεια του Θεού, της Παναγίας της Μεγαλόχαρης και του Αη Γιάννη του Προδρόμου και Προστάτη μας! Και του χρόνου! Και πάντα! Χίλιες ευχές!!!

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.