Ένα κείμενο - ύμνος για τον Περιστεριώνα Τήνου, από τον ιδρυτή της ομάδας Αντώνη Απέργη. Μέσα από αυτό το κείμενο περιγράφονται οι δυσκολίες από το 1994-1996 δηλαδή δύο χρόνια πριν προχωρήσει ο Περιστεριώνας στην ίδρυση του καταστατικού, το Ιανουάριο του 1996. Για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου, ο μικρότερος αδερφός είναι ο Αντώνης Βιδάλης (προπονητής) και το μικρότερο αδερφάκι ο Παναγιώτη Σιώτης (παίκτης και προπονητής).

Έζησα την εποχή που η άμυνα ήταν ζώνη με ελάχιστες παραλλαγές, το τσιμέντο του γηπέδου στο Γυμνάσιο με τρύπες, το ταμπλό με ξύλινες τρύπιες τράβες, χωρίς σωματείο μπάσκετ, χωρίς κανέναν να ξέρει να σου πει τι θα κάνεις. Ποτέ δεν ήμουν ο καλύτερος αλλά ποτέ δεν ήθελα να χάνω. Βρήκα ότι αν γινόμουν “χαμάλης πολυτελείας” πάντα θα είχα μια οικογένεια-ομάδα που θα με ήθελε μέλος της.

Έζησα την εποχή του Αιόλου και των επιχορηγήσεων που τις έπαιρνε το ποδοσφαιρικό τμήμα και εναντιώθηκα. Κατηγορήθηκα και αν και εκνευρίστηκα δεν τα παράτησα. Ημουν ο χαμάλης πολυτελείας αλλά μέσα από την οικογένεια του μπάσκετ βρήκα ένα αδελφό, το ίδιο διψασμένο με μένα και πήρα κουράγιο. Ποτέ μόνος μου δεν θα έκανα τίποτα κι ας ήμουν μεγαλύτερος. Βρήκα ότι 2 αδέλφια που μοιάζουν κάνουν οικογένεια.

Έζησα την εποχή της παρανομίας και του παιδομαζώματος των ορφανών που έμελλε να γίνουν τα πολύ μικρότερα αδέλφια στην οικογένεια του Περιστεριώνα. Αλλά και βαριές κατηγόριες στο γιατί να μαζέψω κορίτσια. Κριτικές καφενείου από γονείς παιδιών ότι δεν ξέρω από μπάσκετ. Χλευασμούς, ειρωνείες και τρικλοποδιές. Ποτέ δε θα φτάναμε στο τέρμα μόνοι, τα 2 αδέλφια. Πάντα με επιβράβευση της προσπάθειας, της αγάπης για το άθλημα και για τον συμπάικτη και με δικαιοσύνη Βρήκαμε ότι είχαμε πια μια οικογένεια και μια ευθύνη απέναντί της.

Έζησα την εποχή που δεν υπήρχε κλειστό, την κοροϊδία του δήμου, την έλλειψη πόρων, το σκεπτικισμό των πάσης λογής αμπελοφιλοσόφων. Όμως είχα τον αδελφό μου και μικρότερα αδέλφια, μια μεγάλη οικογένεια. Και φτιάξαμε μια τέντα, ένα τσαντήρι, ένα σταύλο, ένα Περιστεριώνα. Οι βάσεις είχαν μπει. Βρήκαμε την οικογένεια και την αρχή του δρόμου. Έζησα μακριά από την οικογένεια, ο μικρότερος αδελφός, μ' ένα μικρότεροαδελφάκι που μεγάλωσε, έκανε το τσαντήρι, σπίτι. Τα αδέλφια και η έννοια τους τους βοηθούν και τους συντροφεύουν. Όλοι είμαστε περήφανοι και ονειρευόμαστε τον ουρανό πάνω από το ταβάνι του κλειστού πια. Βρήκαμε το μπούσουλα και τον κάνουμε οικογενειακή παράδοση. Μ' αυτόν θα πορευτούμε και δεν θα παρεκκλίνουμε.

Έζησα την απόρριψη και το θυμό, ανθρώπων από την οικογένεια μας, για καινοτόμες ιδέες και αλλαγή πλεύσης και γύρισμα σελίδας. Άκουσα να κατηγορούν τον αδελφό μου και τον υπερασπίστηκα χωρίς τη απόψή του σαν δεύτερη όψη του νομίσματος, γιατί τον ξέρω, γιατί είναι εγώ,γιατί είμαστε οικογένεια. Του είπα μην ασχολείσαι, μην στενοχωριέσαι, μην γράφεις απαντήσεις, όλα είναι εις μάτην. Η ανταμοιβή έρχεται μέσα από τη δουλειά και η απάντηση που θα έλθει με τη σιωπή θα είναι εκκωφαντική και σαρωτική. Βρήκα ότι η συνέπεια και η αλήθεια της προσπάθειας με την αγάπη τους, πάντα θριαμβεύουν. (ασυμπλήρωτες γραμμές)

Όλοι ζούμε Μεγαλοβδομάδες, με Μυστικούς Δείπνους και προδοσίες και Πόντιους Πιλάτους και τρεις αρνήσεις. Πάντα όμως μετά έρχεται η Ανάσταση που δεν είναι άλλη από το θρίαμβο της οικογένειας. Βρήκα ότι αν μπεις στο παρκέ ετοιμοπόλεμος και ξέρεις ότι θα βγεις οικογενειάρχης, θα 'σαι πάντα νικητής.

Ζω και βλέπω το σπίτι να γίνεται γειτονιά. Τα μικρότερα αδέλφια θα το κάνουν οικισμό, όταν γράφουν διαρκώς, ανάμεσα στις γραμμές. Τα υπόλοιπα “έζησα”...... θα τα γράψουν τα μικρότερα αδέλφια που θα μεγαλώσουν. Νικητής είναι πάντα ο μικρότερος που φορά μετάλιο και σκύβει το κεφάλι (αριστερά πάντα στις φωτογραφίες σαν ξεχασμένος). Βρήκα ότι το κέρδος μετά από χρόνια από το μπάσκετ είναι ότι όποιο πρωτάθλημα κι αν πάρουν, νικητές είναι όταν στο τέλος βρουν την αδελφή ψυχή τους.

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.