Tο 11ο Διεθνές Φόρουμ Νεολαίας ολοκληρώθηκε στη Ρώμη με την ακρόαση από τον Πάπα Φραγκίσκο, ακούστηκαν πολλές μαρτυρίες. Η φωνή των νέων από την Ελλάδα και το Ιράκ: η οικονομική κρίση που δαγκώνει και καθιστά δύσκολο το να σκεφτόμαστε το μέλλον, ο πόλεμος που δεν αφήνει κανένα να ησυχάσει, η έλλειψη δικαιωμάτων και οι διακρίσεις που υφίστανται ως χριστιανική μειονότητα. Η πίστη και η αίσθηση ότι αποτελούν μέρος της Εκκλησίας. Η χαρά της επίσκεψης του Πάπα Φραγκίσκου στο Ιράκ.

(Από το Ciampino) Αισθάνονται πρωταγωνιστές μέσα στην Εκκλησία, εκτιμούν την προσοχή που αυτή τους αφιερώνει και είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν στο αίτημα του Θεού με όλο τον ενθουσιασμό τους: είναι οι νέοι που αυτές τις ημέρες συμμετείχαν στο 11ο Διεθνές Φόρουμ Νεολαίας που ολοκληρώθηκε σήμερα στη Ρώμη (από τις 20 Ιουνίου), με την ακρόαση από τον Πάπα Φραγκίσκο. Το Φόρουμ διοργάνωσε το Ποντιφικό Συμβούλιο για τους λαϊκούς, την οικογένεια και τη ζωή με θέμα «Νέοι σε δράση μέσα σε μια συνοδική Εκκλησία».

Στο επίκεντρο των εργασιών των 246 αντιπροσώπων, ηλικίας 18 – 29 ετών, που εκπροσώπησαν 109 χώρες και 37 κοινότητες, κινήματα και εκκλησιαστικές ενώσεις, η αποστολική προτροπή «Christus vivit», το κείμενο καρπός της Συνόδου των επισκόπων για τους νέους, η οποία πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο.

Ανάμεσά τους και δύο νέοι από την Ελλάδα, η Μαρία – Λούρδη Ξανθάκη, 19 ετών, φοιτήτρια πολιτικός μηχανικός, από τη Σύρο, ο Βερνάρδος Βίλλας, 19 ετών, φοιτητής ιστορίας και αρχαιολογίας, από την Τήνο, και μια Ιρακινή, η Nadia Yacoub Dando, 29 ετών, βοηθός εκπαιδεύτρια για παιδιά με ειδικές ανάγκες, από τη Βαγδάτη. Και οι τρεις ενωμένοι κάτω από τις πραγματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, τη μακρά οικονομική κρίση που συνεχίζει να δαγκώνει την ελληνική χώρα, τη μετά Isis εποχή που καθιστά δύσκολη τη σταθερότητα και την ανάκαμψη του Ιράκ, όπου προστίθεται και η μειονοτική κατάσταση την οποία βιώνουν στις κοινότητές τους, δηλαδή το ότι είναι καθολικοί μέσα σε μια ελληνική – ορθόδοξη πλειοψηφία, όπως και εκείνη των χριστιανών μεταξύ μουσουλμάνων. Παρ’ όλα αυτά, και από τους τρεις δεν απολείπει το χαμόγελο καθώς ξετυλίγεται μια σειρά ερωτήσεων και «προκλήσεων» που είχαν ήδη προκύψει κατά τη διάρκεια της Συνόδου, δηλαδή «η επιθυμία να ακουστούν, η σημασία και οι δυσκολίες που αφορούν στις οικογένειες καθώς και στον κόσμο της εργασίας, στη μετανάστευση, στη φροντίδα για τη Δημιουργία και πάνω απ’ όλα στην επιθυμία για μια Εκκλησία που θα χαρακτηρίζεται από εγγύτητα, διαφάνεια και δέσμευση».

Ελλάδα. «Στην Ελλάδα βιώσαμε δύσκολα χρόνια, αλλά τώρα βλέπουμε μια βελτίωση – εξηγεί ο Βερνάρδος -. Ως νέοι ανησυχούμε πολύ για το μέλλον. Δεν ξέρουμε αν θα βρούμε εργασία και αν θα μπορέσουμε να έχουμε μια απασχόληση που θα σχετίζεται με τις σπουδές μας. Ο κίνδυνος μετανάστευσης στο εξωτερικό για την εύρεση ικανοποιητικής εργασίας είναι πραγματικός. Έτσι τα καλύτερα μυαλά φεύγουν. Από την πλευρά μου τρέφω την ελπίδα ότι τόσες πολλές προσπάθειες και θυσίες θα μπορέσουν να ανταμειφθούν από ένα καλύτερο μέλλον». «Αν επιθυμείς να αγγίξεις κάποιο στόχο στη ζωή πρέπει να δεσμευτείς και να κάνεις θυσίες – υπογραμμίζει η Μαρία – Λούρδη - . Πολλοί άνθρωποι έχουν μια εργασία που δεν έχει καμιά σχέση με την πορεία των σπουδών τους και αυτό οφείλεται στην έλλειψη θέσεων. Σπουδάζω μηχανικός και θα ήθελα να βοηθήσω στην ανοικοδόμηση της χώρα μου. Ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία». Το να έχεις μια δουλειά και «να κάνεις μια οικογένεια» είναι προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσεις το ίδιο ισχύει και για την πίστη. Γεγονός που δεν είναι πάντα εύκολο όταν αποτελείς μειονότητα: «Στην Ελλάδα – λένε οι δύο νέοι Έλληνες – η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι ορθόδοξοι. Οι σχέσεις μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών τις περισσότερες φορές είναι καλές, ιδιαίτερα μεταξύ των νεότερων αλλά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.

Ο διάλογος και η από κοινού ανάπτυξη αποτελεί ένα σημαντικό κλειδί για την ανοικοδόμηση της Ελλάδας

Αυτές τις ημέρες στο Φόρουμ, ο Βερνάρδος και η Μαρία – Λούρδη ήταν σε θέση να συζητήσουν και να ανταλλάξουν απόψεις με άλλους συνομηλίκους τους. «Μοιραστήκαμε – δηλώνουν – αμφιβολίες, βεβαιότητες, δυσκολίες και τις παρουσιάσαμε στην Εκκλησία.

Η Σύνοδος του Οκτωβρίου αποτέλεσε μια σημαντική στιγμή για να ακουστούμε. Η απόσταση που φαινόταν ότι υπήρχε ανάμεσα στην Εκκλησία και στις νέες γενιές, με τη Σύνοδο φαίνεται να έχει μειωθεί και πολλοί συνομήλικοί μας που είχαν απομακρυνθεί αρχίζουν να πλησιάζουν ξανά.

Οι νέοι είναι το παρόν και το μέλλον της Εκκλησίας. Τώρα που θα επιστρέψουμε στην Ελλάδα, στους συνομήλικούς μας θα πούμε ότι μπροστά στις τόσες πολλές προκλήσεις που μας περιμένουν δεν είμαστε μόνοι. Υπάρχει μια Εκκλησία που μας στηρίζει και που μας συνοδεύει».

Ιράκ. Η Νάντια ακούει και κουνά το κεφάλι. «Αποτελούμε μέρος της Παγκόσμιας Εκκλησίας. Το να γνωρίζεις ότι δεν είσαι μόνος βοηθά πολύ. Το Ιράκ – όπως μαρτυρά – αρχίζει να βγαίνει με δυσκολία από τα πολλά χρόνια πολέμου και από τον αγώνα κατά της κυριαρχίας του ISIS. Το μέλλον που έχουμε μπροστά μας δεν είναι σαφές, διαυγές και σίγουρο». Οι προκλήσεις για τους Ιρακινούς νέους είναι η ασφάλεια, η σταθερότητα, η εργασία, τα δικαιώματα και η μετανάστευση. «Η μετανάστευση – παραδέχεται – είναι ένα δράμα που αφορά πολυάριθμους χριστιανούς. Η εξώθησή τους στο εξωτερικό αποτελεί επίσης έλλειψη δικαιωμάτων. Οι ιρακινοί νέοι υποφέρουν πολύ εξαιτίας αυτού.

Οι χριστιανοί – και συχνά στο Ιράκ το ξεχνούν – είναι οι παλαιότεροι κάτοικοι της χώρας και πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα όπως και ο υπόλοιπος πληθυσμός».

Οι μέρες που πέρασαν στο Διεθνές Φόρουμ βοήθησαν τη Νάντια να καταλάβει ότι «με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλοι βιώνουμε τις ίδιες προκλήσεις: ζωή, εργασία, οικογένεια, σταθερότητα. Συζητώντας γι αυτά μαζί με όλους τους άλλους, αισθάνομαι περισσότερη αυτοπεποίθηση. Αυτό με διευκολύνει πολύ αφού εγώ, ως χριστιανή Ιρακινή, βιώνω μια κατάσταση μειονότητας εν μέσω μια ισλαμικής πλειοψηφίας».

«Ανταλλάσοντας απόψεις και ακούγοντας τους συνομηλίκους μου άλλων χωρών, μπόρεσα να αποκτήσω μεγαλύτερη αυτογνωσία για το πόσο πολύ είναι αναγκαία η πίστη για τη συνέχιση του διαλόγου, για τη δημιουργία σχέσεων, για την οικοδόμηση γεφυρών. ¨Όλα αυτά είναι αναγκαία για το Ιράκ προκειμένου να οικοδομήσει μια ανεκτική, ασφαλή και σεβαστή κοινωνία».

 “ «Μεγάλη ανακούφιση – καταλήγει – θα δώσει ο Πάπας Φραγκίσκος όταν θα έρθει στο Ιράκ. Όταν ανακοίνωσε την πρόσθεσή του να επισκεφτεί τη χώρα μας την ερχόμενη χρονιά, μείναμε έκπληκτοι.

Το Ιράκ δεν χρειάζεται τόσο υλική βοήθεια όσο ηθική και πνευματική υποστήριξη. Η επίσκεψη του Ποντίφικα οδεύει προς αυτή την κατεύθυνση

Θα έρθει να επιβεβαιώσει την πίστη μας και να δώσει σε όλο τον λαό τη δύναμη και την αποφασιστικότητα για να προχωρήσει το έργο ανοικοδόμησης της χώρας μας».

Μετάφραση: ρφ
www.kantam.gr

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.