Γράφει ο Γεώργιος Γρηγοράκης

Η Επικούρεια  φιλοσοφία μας διδάσκει ότι  δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο γιατί όσο εμείς ζούμε αυτός είναι μακριά και όταν δηλώνει παρών εμείς έχουμε φύγει.

Τι γίνεται όμως με αυτούς που βιώνουν την απώλεια ενός αγαπημένου τους προσώπου;
Με αυτούς που μένουν πίσω στη ζωή , που πονούν,  που  κλονίζονται,  που  είναι απαρηγόρητοι;

Δεν θα ήθελα να συμφωνήσω με όσους υποστηρίζουν  ότι  ουσία της φιλοσοφίας είναι ο στοχασμός του ανθρώπου πάνω στο φαινόμενο θάνατος και ότι οποιαδήποτε άλλη σκέψη περί ηθικής, λογικής, αισθητικής, οντολογίας παραμένει στο περιθώριο.

Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι  όταν βιώνουμε μια απώλεια   η ιδέα της μετά θάνατον ζωής επανέρχεται και μας απασχολεί. Μας γίνεται περισσότερο οικεία και αναγκαία  από ποτέ  ίσως γιατί  πηγάζει από ένα ¨ανιδιοτελή εγωισμό¨ επειδή ακριβώς  θα θέλαμε να ξανασυναντήσουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, να το αγκαλιάσουμε,  να το φιλήσουμε να του πούμε όσα ευχαριστώ δεν προλάβαμε. Ίσως αυτό να είναι και το φάρμακο μας για τον πόνο που προκαλεί μια σημαντική ανθρώπινη απώλεια.   Ακριβώς μια τέτοια περίπτωση υπήρξε  ο κύριος Νίκος Τριανταφύλλου.

Ο κύριος Νίκος Τριανταφύλλου ήταν ένας ¨ Κατά φαντασίαν Τήνιος ¨

Η Τήνος   για εκείνον ήταν μια ευλογημένη επιλογή αγάπης που υπερέβαινε ακόμη της  δικής μας για τον τόπο. Τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για αυτήν του την επιλογή.

Τήρησε με θρησκευτική ευλάβεια τον Ιπποκράτειο όρκο των νεανικών του χρόνων. Μας  τίμησε και μας ευεργέτησε όσο ελάχιστοι.

Η δυναμική του παρουσία, η  εξαίρετη  προσωπικότητα  του,  η απαράμιλλα επίμονη και ακούραστη εθελοντική  μέχρι τέλους   προσφορά του στο αδιαπραγμάτευτο και κορυφαίο αγαθό της υγείας  καρποφόρησε στη  θεραπεία  και ανακούφιση  της ζωής στην κυριολεξία   χιλιάδων   συμπολιτών μας. Για το θεραπευτικό του έργο δεν ζητούσε πολλά !Μόνο  μια μικρή γωνιά με ένα γραφείο και μια καρέκλα!  Απλός σαν το μπλου τζιν που φορούσε. Πάντα παρών.  Μεγάλη παρηγοριά. Αναμφίβολα ένας άνθρωπος και  ιατρός πρώτου μεγέθους.  Για όλα όσα έκανες για την Τήνο και πάλι σε ευχαριστώ!

Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω την απώλεια και είμαι  απαρηγόρητος  με τον ξαφνικό χαμό του. Η απουσία του  φαντάζει αναντικατάστατη και μεγάλο πλήγμα για όλους εμάς.
Όσοι είχαν την τύχη να τον  γνωρίσουν  θα συμφωνήσουν.

Καλό ταξίδι κύριε Νίκο (και ας θύμωνες με τον πληθυντικό μου)

Με σεβασμό,

Γ. Ν. Γ

Σχόλια:

0 σχόλια:

Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.